Leren over peptiden
Onderzoek, protocollen en updates over peptiden voor wetenschappelijk gebruik.
-
Capping en deletiesequenties in Fmoc-SPPS: hoe een gemiste koppeling de peptidezuiverheid ondermijnt
Bij de synthese van onderzoekspeptiden via Fmoc-SPPS verloopt niet elke koppelingsstap voor honderd procent. Een klein percentage aminogroepen blijft onbereikt, en zonder ingrijpen stapelen die gemiste koppelingen zich op tot een mengsel...
Lees meer -
Harskeuze in Fmoc-SPPS: Wang- versus Rink Amide-hars en de rol van beladingsgraad
Bij de opbouw van een onderzoekspeptide via solid-phase peptidesynthese (SPPS) valt de aandacht vaak op de koppelingschemie: welk activeringsreagens, welke beschermgroepen, welk oplosmiddel. Een keuze die minstens zo bepalend is voor het...
Lees meer -
Beschermgroepen in Fmoc-SPPS: hoe orthogonaliteit een succesvolle peptidesynthese bepaalt
Bij de opbouw van een peptideketen via solid-phase synthese (SPPS) moet elke reactieve zijketen tijdelijk worden afgeschermd, anders ontstaan ongewenste nevenreacties tussen aminozuren die niet gekoppeld hoeven te worden. Deze afscherming —...
Lees meer -
Versnelde Stabiliteitsstudies: Hoe De Houdbaarheid Van Onderzoekspeptiden Wordt Bepaald
Een houdbaarheidsdatum op een certificaat van analyse oogt vaak als een vast gegeven, maar achter die datum schuilt meestal een rekenmodel. Weinig laboratoria hebben de luxe om een peptide twee jaar lang...
Lees meer -
Koppelingsreagentia In Peptidesynthese: Hoe HBTU En HATU Amidebindingen Vormen
Bij de synthese van onderzoekspeptiden lijkt het vormen van een amidebinding op papier eenvoudig: een carbonzuurgroep van het ene aminozuur reageert met de aminogroep van het volgende. In de praktijk gebeurt die...
Lees meer -
Fluorescente en biotine-labeling van onderzoekspeptiden: technieken en overwegingen
Waarom onderzoekers peptiden labelen In veel onderzoeksopstellingen is het niet genoeg om te weten dat een peptide een bepaalde interactie aangaat — men wil die interactie ook kunnen volgen, kwantificeren of visualiseren....
Lees meer -
Inerte atmosfeer bij opslag van onderzoekspeptiden: hoe stikstof en argon oxidatie tegengaan
Cysteïnehoudende onderzoekspeptiden behoren tot de meest oxidatiegevoelige moleculen in een peptidebibliotheek. De thiolgroep van cysteïne reageert al bij sporen van opgeloste zuurstof, en het resultaat is meetbaar: verschoven HPLC-pieken, een afwijkende massa...
Lees meer -
Aggregatie van onderzoekspeptiden analyseren: wat size-exclusion chromatografie onthult
Aggregatie is een van de minst zichtbare, maar meest storende fenomenen in peptideonderzoek. Een monster kan volgens massaspectrometrie en HPLC volkomen zuiver ogen, en toch onverwacht gedrag vertonen in een assay doordat...
Lees meer -
Isoelectrisch punt van onderzoekspeptiden: hoe nettolading oplosbaarheid en aggregatie stuurt
Wie regelmatig met gelyofiliseerde onderzoekspeptiden werkt, kent het probleem: een peptide dat volgens het certificaat perfect oplosbaar zou moeten zijn, troebelt toch op in een bepaalde buffer, of slaat na een paar...
Lees meer -
N- en C-terminale modificaties van onderzoekspeptiden: acetylering en amidering
Onderzoekspeptiden worden vrijwel altijd besteld met een specifieke sequentie, maar wie de specificatie van dichtbij bekijkt, ziet vaak ook een vermelding van de uiteinden: vrij N-terminaal amine, vrij C-terminaal zuur, of juist...
Lees meer -
Circulair dichroïsme: secundaire structuur van onderzoekspeptiden in kaart brengen
De meeste analytische technieken die in eerdere artikelen op dit blog aan bod kwamen — HPLC, massaspectrometrie, UV-Vis-spectrofotometrie, aminozuuranalyse — richten zich op de vraag hoeveel peptide er in een monster zit...
Lees meer -
Aminozuuranalyse (AAA): een onderschatte techniek voor het bepalen van peptidegehalte
Wie de zuiverheid van een onderzoekspeptide wil onderbouwen, denkt al snel aan HPLC voor zuiverheid of massaspectrometrie voor identiteit. Een minder besproken maar even waardevolle techniek is aminozuuranalyse (AAA, amino acid analysis)....
Lees meer
